Vragen, vragen, vragen. Een op geld waardeerbare blog.

In Monitor zagen we deze week hoe een oma, tevens schoonmoeder van Lange Frans, € 34.000 aan bijstand en boete moet betalen omdat de kleinkinderen te vaak bij haar zijn geweest. Kleinkinderen, daar kun je op passen als ze toch bij je zijn, en op kinderen passen, dat is op geld waardeerbare arbeid. Daar moet je dus geld voor rekenen, tenminste, als je dat structureel doet, of op afspraak. Als je in de bijstand zit dan. Heel Nederland was stomverbaasd over deze economische opvatting van familieliefde maar het uitgangspunt dat je geacht wordt je familie geld te vragen voor activiteiten die je ter liefde Gods ontplooit maakt inmiddels onderdeel uit van de vakliteratuur. PvdA-woordvoerder sociale verzekeringen en voorzieningen John Kerstens verkondigde in Monitor dus de gangbare uitleg en kwam daar pas op terug toen het halve land over hem heenviel.

Als je in de bijstand zit, mensen, dan mag je niet deelnemen aan het familie- en buurtleven zoals een ander en al helemaal niet als je ergens goed in bent. Dus ben je een oma dan mag je niet oppassen en ben je, bijvoorbeeld, rijinstructeur, dan mag je je dochter niet gratis lesgeven. Uw buren zien daar op toe, wel weer gratis natuurlijk, en als ze het melden bent u de lul voor volledige betaling van wat uw familieliefde waard is plus 100% boete. Dat is dan trouwens ook wel weer een interessante casus, want stel dat uw buren de halve straat aangeven en zelf ook een uitkering genieten dan zou je voor hetzelfde geld kunnen stellen dat dat op geld waardeerbare arbeid is.

Naar aanleiding van de schoonmoeder van Lange Frans gaan er nu kamervragen gesteld worden, want er moet helderheid komen. Ik denk even constructief mee.

Stel ik zit in de bijstand. Mag ik nu:
- Boodschappen doen voor een buurvrouw met griep? Albert Heijn vraagt er geld voor. Niet? Is normale burenhulp? OK. En een buurvrouw met een gebroken been? Zes weken zeg maar? Moeilijk? En een buurvrouw die vergeten is waar de winkel is? Nu klinkt het wel structureel. En stel dat ik bij Albert Heijn gewerkt heb, als boodschappenbezorger? Mag ik nu mijn expertise inzetten?
- De haren van de kinderen van de buurvrouw knippen die ook in de bijstand zit? Ik ben daar toevallig heel handig in en 't mens heeft geen cent te makken. Het hele zootje gaat op een rijtje zitten en hup hup. Ja? Mag? En als ik gediplomeerd kapster ben? Nee zeker hè? Misschien de struiken snoeien? Of lijkt dat er teveel op? Wel?
- De struiken van de buuf snoeien? Ik ben tuinman ja. Niet dus. Snap ik. Mag ik wel de haren van de kinderen knippen? Ik woon aan de andere kant ja. Okee, dus ik mag de haren knippen, en dat buuf ter andere zijde dan de tuin doet? Prima, duurt iets langer en het resultaat is navenant maar dan doen we 't zo.
-Verliefd worden op de buurman? Nou ja, verliefd, verliefd, neenee we wonen niet samen nee echt niet (krijg je dat weer) nee, ik geil gewoon een beetje op 'm. Ik heb wel zin in 'm zeg maar. Ik wou wel eens een keertje, nou ja. Ja. Ja klopt. Ik was vroeger inderdaad zeg maar sekswerker zoals dat heet. Veel mee verdiend toen maar da's allemaal op. En nou met die kinderen zie ik dat niet meer zitten. Nee hè. Ik zag de bui al hangen. Ik kan 't wel vergeten. Mijn seks is op geld waardeerbaar. Geen hotseflots meer voor mij, had ik maar kapster moeten worden.

U had het allemaal kunnen weten want hier vindt u, uit april 2014, een keurig vakartikel uit een keurig vakblad over op geld waardeerbare arbeid, dat alle woordvoerders sociale zekerheid en voorzieningen ongetwijfeld van a tot z kunnen opdreunen, waarin de oma van de kinderen van Lange Frans figureert, net als de rijinstructeur, en dat de medewerkers van de sociale diensten om de oren krijgen als ze hun targets niet halen. En nu gaan we dus vragen stellen in de Tweede Kamer maar ik zou bij Toutatis niet weten welke want alles is al lang bekend of zou dat moeten zijn. En met die van mij kun je toch niet aankomen. Of wel.

Hoe ABNAMRO liegt als u niet contactloos wilt betalen

Ik heb hier een nieuwe pas liggen. Van de ABNAMRO. De pas betaalt contactloos. Dat wil ik niet. De ABNAMRO wel. Heel graag zelfs. Zo graag dat de ABNAMRO het mij onmogelijk wil maken om het contactloos betalen uit te zetten.

In tegenstelling tot bij ING staat er niets op de site van ABNAMRO over wat ik kan doen om contactloos betalen uit te zetten. Wel kan ik een speciaal hoesje op een kantoor afhalen, zodat mensen op straat niet mijn pas kunnen uitlezen en geld van mijn rekening halen. Omdat het zo veilig is.

Dus ik bel. En ik zeg tegen de wat-kan-ik-voor-u-doen-mevrouw: "U kunt mijn contactloos betalen uitzetten." Tot mijn steile verbazing zegt de mevrouw: "Dat kan niet." Ik zeg "O? Hoe vreemd. Bij de ING kan 't wel." Nu wordt de mevrouw een beetje onrustig en zegt "Momentje." Ik wacht. Daar is de mevrouw weer. "Dan moet ik een nieuwe pas voor u aanvragen." Na wat geheenenweer met postcode, geb.dat. en pasnummer legt de mevrouw mij uit: "Ik ga nu een nieuwe pas voor u aanvragen. Die moet u dan wel op kantoor laten activeren. Met een identiteitsbewijs." "O? Wat vreemd. Dus een pas met contactloos betalen kunt u mij zo toesturen en voor een pas zonder contactloos betalen moet ik mij op kantoor komen legitimeren?" Dat vindt de mevrouw niet leuk en ze voegt mij een beetje bits toe dat het niet anders kan. Ik vind het dus maar goed.

De mevrouw vat het nog even samen: "Dus ik ga nu een nieuwe pas aanvragen, en u gaat daarmee naar kantoor met een identiteitsbewijs. Dat is dan zonder kosten hoor. Dat heb ik erbij gezet." "Dat moest er nog bijkomen!" zeg ik verbijsterd.

ABNAMRO. Je liegt. Met je dat kan niet. Ga je in een hoekje heel erg diep zitten schamen.

UPDATE 4-11-2015

Brief: "U ontvangt binnenkort een nieuwe pas." Nog geen jaar na mijn vorige twee nieuwe passen.

Ik bel wantrouwig over het waarom en JA HOOR. "U heeft nog geen contactloos betalen!" "&%÷€#₩×!!!". "O. Sorry. Ja. Dat doet het systeem automatisch..."

Enfin. De nieuwe pas wordt geblokkeerd en ik ben inmiddels al tien maanden overgestapt. Nog drie maanden, dan kan de schaar er definitief in.

Lieve Volkskrant

"MODESCHOOL
Tas van Chanel?

Marieke (24): 'Ik ben binnenkort jarig en dan word ik 25. Dat leek mij een uitgelezen moment voor de aanschaf van mijn eerste designertas. Ik droom namelijk al jaren van zo'n tas. Jarenlang stond de klassieker van Chanel, de 2.55, bovenaan mijn lijstje. Maar de laatste tijd twijfel ik, omdat ik die tas zoveel zie. Hoe denkt u over de tas van Chanel? En wat is een goed alternatief?'

Moderedacteur Bregje Lampe: 'Ik snap de aantrekkingskracht van de Chanel 2.55, maar ik vind het een lastige tas. Er zijn tegenwoordig zo veel kopieën in omloop die nauwelijks van echt zijn te onderscheiden, dat de tas allang niet meer zo chic is als-ie ooit was. Nog even en het is een ordinair ding. En dat voor minstens 1500 euro; niet eens meer buitensporig veel voor een designertas. Maar het is toch zonde als je dan zo veel mensen met dezelfde tas tegenkomt? Ga voor een wat minder bekend model, van een wat minder bekend merk, zoals (......)'"

Volkskrant, 11 oktober 2014.

Geef niet, en vooral niet gul

Ik ben zo oud dat ik me kan herinneren dat je van een uitkering min of meer rondkwam. Uitkering of niet, als je huur te hoog was voor je inkomen kreeg je huursubsidie, als je kinderen had kreeg je kinderbijslag en voor ziektekosten was je betaalbaar verzekerd bij het ziekenfonds, zonder eigen risico. Zat je erg lang erg laag dan kon je bijzondere bijstand aanvragen voor dure maar noodzakelijke aanschaffen. Dat was het wel zo'n beetje.

Tegenwoordig krijg je een uitkering die standaard te laag is. Om die uitkering aan te vullen moet je toeslagen aanvragen bij de belastingdienst. Onlangs bleek uit een onderzoekje dat deskundigen niet in staat waren om foutloos aan te geven waar de voorgelegde casussen recht op hadden, de belastingdienst heeft iedere maand een andere reden om niet tot uitkering over te gaan en mensen die na jarenlange trouwe dienst bij het UWV aankloppen voor de WW waar ze premie voor betaald hebben krijgen groepsgewijs als eerste vraag voorgelegd of ze wel weten wat ze hun medeburgers kosten, waarna ze van schrik een fout maken in hun aanvraagformulier waarop een inhouding van 3 maanden volgt. Kortom, zonder een prijs in de staatsloterij of een flinke erfenis kom je zo'n periode financieel niet ongeschonden door.

Gelukkig zijn er veel mensen die dat heel erg vinden en zich het lot van deze mensen aantrekken. Ze hebben zich gewend tot de regering met het verzoek een ieniemienie beetje meer belasting te mogen betalen en ook anderszins de zaak een ieniemienie beetje te herschikken zodat er genoeg geld is om iedereen die geen werk heeft te voorzien van een inkomen waarvan een bescheiden mens de kosten van een bescheiden participerende levensstijl kan bekostigen.
Nee natuurlijk. Wie wil er nou meer belasting betalen. Belasting betalen is kut.

Toen was er ineens een Voedselbank. Als een duveltje uit een doosje. De Voedselbank verzamelde eten en gaf dat aan de armen. Tijdelijk, natuurlijk. Men streefde naar een situatie waarin de voedselbank overbodig zou zijn. Maar de hardwerkende burger ontdekte dat geld of eten geven aan een Voedselbank heel anders voelt dan belasting betalen. Goed, voelt dat. En het mooie is dus dat dit goede gevoel te koop is. De hardwerkende burger raakte er een beetje verslaafd aan. Hij ging nog eens denken en hopsakee ping, behalve eten moeten mensen ook kleren hebben. Dus er kwam een Kledingbank. Nu kon je het goede gevoel ook kopen met je ouwe kleren. Dat was zelfs min of meer gratis, want anders gooide je het toch maar weg en je gunt je Lacoste polootje in de kleur van vorig jaar toch een tweede leven.

Sommige dingen kosten gewoon geld. Soms begin je niks met een pak macaroni of een altmodisch colbertje. Stel, iemand heeft een afgrijselijk geval van Post Traumatische Stress Stoornis onder de leden en moet nodig in therapie. Nu wordt hij geconfronteerd met een eigen risico, van honderden euro's, en dat heeft hij niet. Ook daar is iets op gevonden: een bedelsite, www.steungezin.nl. De burgemeester heeft de arme posttraumatisch gestoorde daar een brief over gestuurd, alle mensen die net zo arm zijn als de gestoorde hebben die brief gekregen. Als hij daar nou zijn verhaal doet, anoniem natuurlijk, het is alleen wel leuk als hij iets over zijn hobby's vertelt enzo, en vooral ook wat het met hem zou doen als iemand hem zou helpen, dan raakt iemand misschien wel helemaal tot krokodillentranen toe geroerd en gaat zijn rekening betalen! Blijf geloven want je weet maar nooit!

Een keer heb ik geld gegeven aan de voedselbank. Per ongeluk. Overvallen op een plek waar ik het niet verwachtte. Ik heb er nog steeds een vieze smaak van in mijn mond. Niemand zou moeten bedelen. Niemand zou moeten geven. Als je wil geven, betaal dan je belasting en eis dat iedereen die het nodig heeft daar op een waardige manier van wordt onderhouden. Zoals dat hoort, in een beschaafd land.